سخنرانی استاد غفاری ، شب دهم ماه مبارک رمضان ۱۴۰۰/۰۲/۰۲
26 آوریل 2021 - 17:02
بازدید 127
6

🔺با این همه زمینه معنوی، حجت بر ما تمام است و مؤاخذه جدی خواهیم شد.
💎 قدر حالات و جوانی را بدانید که دیگر برنمی‌گردد.
✅ باید به جایی برسیم که جز #الله نبینیم.

پ
پ

🔺با این همه زمینه معنوی، حجت بر ما تمام است و مؤاخذه جدی خواهیم شد.
💎 قدر حالات و جوانی را بدانید که دیگر برنمی‌گردد.
✅ باید به جایی برسیم که جز #الله نبینیم.

قسمتی از متن کتاب قرآن و فطرت ، آیت الله سعادت پرور ( رحمه الله )

مقدمه

بر انبيا و اوصيا – عليهم السلام – و تابعین واقعی آنان – که از شناسایی الهی بهره ها دارند – پوشیده نیست که … (جهت مطالعه قسمت های اول کتاب به سخنرانی های روز های قبل مراجعه فرمایید.- کلیک کنید)

فطرت را چگونه می توان توجیه و بیان نمود

تمام کسانی از بشر که به خداوند متعال معتقد می باشند (به جز انبیا و اوصيا – عليهم السلام – که صاحب مقام عصمت و منزلت مخلصيت هستند)، به نوعی ضعیف و یا قوی (در اثر توجه تمام به مظهریت عالم هستی و بی توجهی به ملکوت خویش و مظاهر) در شرک بالله به سر می برند و از فطرت غافل اند؛ مگر آنان که در اثر متابعت آن بزرگواران – عليه السلام – ، به منزلت شهود ملکوت راه یافته باشند، زیرا اقرار و گفتار به یگانگی خداوند متعال به تنهایی، قابل مقایسه با شهود آن نمی باشد، و صرف گفتن اینکه خداوند متعال محیط به اشیا و با آنها است و یا اقامه ی استدلال عقلی و نقلی بر آن، دردی را دوا نمی کند؛ مگر آنکه این گفتار، به شهود مبدل گردد، و گوینده بتواند از خالقیت و قادریت و عالمیت و بصیرت و سمیعیت و … توجه باطنی به اسمای الهی (و عینیت اسماء با ذات او سبحانه) پیدا نماید، وگرنه دانسته و ندانسته همواره در ذهن، اسما را از ذات جدا خواهد پنداشت که این مطلب، ابتلای شرک را در بردارد و در

 نتیجه این شخص از توحید بی بهره خواهد بود، و این خود شرکی است که خداوند متعال خود را از آن منزه نموده و می فرماید:

–( سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ۝  إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ) [سورة الصافات ۱۵۹ – ۱۶۰]

 خدا منزه است از آنچه در وصف می آورند، به استثنای بندگان پاکدل خدا

–( لَوْ كَانَ فِيهِمَا آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتَا فَسُبْحَانَ اللَّهِ رَبِّ الْعَرْشِ عَمَّا يَصِفُونَ) [سورة الأنبياء ۲۲]

 اگر در آنها  {زمین و آسمان}  جز خدا، خدایانی {دیگر} وجود داشت، قطعا {زمین و آسمان} تباه می شد. پس منزه است خدا، پروردگار عرش، از آنچه وصف می کنند.

–( وَلِلَّهِ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمَائِهِ) [سورة الأعراف ۱۸۰]

 و نام های نیکو به خدا اختصاص دارد، پس او را با آنها بخوانید، و کسانی را که در مورد نام های او به کژی می گرایند رها کنید.

–( قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمَنَ أَيًّا مَا تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى) [سورة الإسراء ۱۱۰]

بگو: خدا را بخوانید یا رحمان را بخوانید، هر کدام را بخوانید، برای او نامهای نیکوتر است.

بنابراین اگر حق سبحانه درباره ی توحید صفاتی و افعالی در حدیث قدسی می فرماید: «کُنتُ کَنزاً مخفياً (خفياً ) ، فأحبَبتُ أن اُعرَف ، فَخَلَقتُ الخَلقَ لِکَی اُعرَف.» {بحارالانوار،ج۸۷،ص۳۴۴}

(من، گنجی پنهان بودم که خواستم شناخته شوم، لذا مخلوقات را آفریدم تا شناخته شوم.)

نباید خالق بودن حق سبحانه را از خلق جدا دانست و اگر می فرماید:

–( إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنْسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولًا) [سورة الأحزاب ۷۲]

  (ما امانت الهی و بار تکلیف را بر آسمان ها و زمین و کوه ها عرضه کردیم، پس، از برداشتن آن سر باز زدند و از آن هراسناک شدند، و ولی انسان آن را برداشت؛ راستی او ستمگری نادان بود.)

نباید عرض امانت (که ولایت الهی به تمام کمالاتش می باشد) بر مظاهر غیر انسان و انسان را در جانبی و مظاهر را در جانبی دیگر بدانیم و چنان که می فرماید:

–( وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُوا بَلَى شَهِدْنَا)[سورة الأعراف ۱۷۲]

و هنگامی را که پروردگارت از پشت فرزندان آدم، ذریه ی آنان را برگرفت و ایشان را بر خودشان گواه ساخت که آیا من پروردگار شما نیستم؟ گفتند: چرا، گواهی دادیم.

نباید اخذ کننده ی میثاق را در کناری و بنی آدم را در کناری و شهادت گیرنده را معزول از شهادت دهنده تصور نمود و چنان که می فرماید:

–( إِنِّي جَاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً)[سورة البقرة ۳۰]

(من در زمین جانشینی خواهم گماشت.)

 نمی توان جاعل خلافت را جدای از خلیفه دانست و اگر می فرماید:

–( وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا) [سورة البقرة ۳۱]

 (و [خدا] همه ی [معانی] نام ها را به آدم آموخت)

نمی توان تعلیم کننده را از تعلیم گیرنده جدا فرض کرد، و چنان که می فرماید:

–( ثُمَّ سَوَّاهُ وَنَفَخَ فِيهِ مِنْ رُوحِهِ) [سورة السجدة ۹]

آن گاه او را درست اندام؟؟ کرد، و از روح خویش در او دمید.

–( فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ) [سورة الحجر ۲۹]

پس وقتی آن را درست کردم و از روح خود در آن دمیدم.

–( وَالَّتِي أَحْصَنَتْ فَرْجَهَا فَنَفَخْنَا فِيهَا مِنْ رُوحِنَا) [سورة الأنبياء ۹۱]

و آن [زن را یاد کن] که خود را پاکدامن نگاه داشت، و از روح خویش در او دمیدیم.

نباید نفخ روح کننده را، جدای از نفخ شده دانست، حتی نباید تصور آن را نمود؛ زیرا تصور و بلکه خیال و وهم آن نیز خطا و خلاف توحید است، علاوه بر این، آیات دیگری در مقام معرفی حق سبحانه می باشد و می فرماید:

–( وَهُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ مَا كُنْتُمْ)[سورة الحديد ۴]

و هر کجا باشید او با شماست

–( أَلَا إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ مُحِيطٌۢ)[سورة فصلت ۵۴]

آگاه باش که مسلما او به هر چیزی احاطه دارد.

–( وَكَانَ اللَّهُ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطًا) [سورة النساء ۱۰۸]

و خدا به آنچه انجام می دهند همواره احاطه دارد.

و …

و شناخت و تعریف امیرالمؤمنین و سایر معصومین -علیهم السلام – از حق سبحانه، شاهد بر بیانات ما می باشد. حضرت علی – عليه السلام-  می فرماید:

–(لَمْ یَحْلُلْ فِی الاَشْیَاءِ فَیُقَالَ: هُوَ کَائِنٌ، وَ لَمْ یَنْأَ عَنْهَا فَیُقَالَ: هُوَ مِنْهَا بَائِنٌ) (نهج البلاغه خطبه۶۵)

در اشيا حلول نکرده تا گفته شود خدا در آنها است و از آنها دور نشده تا گفته شود خدا جدای از آنها است.

–(کائِن لا عَنْ حَدَث، مَوْجُود لا عَنْ عَدَم، مَعَ کُلِّ شَیْء لا بِمُقارَنَة، وَ غَیْرُ کُلَّ شَیْء لا بِمُزایَلَة) (نهج البلاغه خطبه ۱-بحار الانوار جلد۴ ص ۲۴۷-بحار ج ۵۴ ص ۱۷۷-بحار ج ۷۴ ص ۲۰۲)

خدا هست ولی نه این که محدث بوده و قدیم نباشد، وجود دارد ولی نه از عدم همراه با همه ی اشیا است ولی نه اینکه قرین و در کنار آنها باشد، و با اشیا مغایرت دارد ولی نه این که از آنها جدایی گرفته باشد. …

ثبت دیدگاه